Merrie Furie is in juli 2008 samen met Palermo en Revouluna van manege de Vooruitgang gekomen. Furie (ook wel geschreven als Fury) reed graag en hield van snelheid, ze vond springen leuk en was ook lief op stal. Alleen met aansingelen kon ze wel eens vervelend doen (maar geen enkele pony vindt dat echt leuk). Met het hoofdstel vastmaken schudde ze wat met haar hoofd zodat het lastiger was om het hoofdstel vast te maken. Verder was ze echt een schat zo lief. Helaas kreeg Furie op 15-jarige leeftijd problemen met haar rug en was het beter haar in te laten slapen. We zullen je missen, Furie met je witte neus en alerte blik.

Revouluna was een merrie uit 1994 die in juli 2008 samen met Furie en Palermo van manege de Vooruitgang was gekomen. Revouluna was een Belgische Warmbloed (vader Rutter en moeder Fanny) en heel lief maar helaas werd ze kreupel zonder herstel. Het bleek een tumor. Revouluna is 17 jaar geworden.

Monksy (Jenny's Monkshorn) was een eigenwijze voskleurige ponymerrie en haar grootste hobby's waren: hoeken afsnijden, stil gaan staan in het midden, en samen met vriendjes naar het hoge gras ontsnappen. Monksy is op de manege geboren op 14 maart 1982 en is 27 jaar geworden. Een weetje: de naam Monkshorn kwam in vele generaties in de bloedlijnen van Monksy voor. Kijk maar eens op www.allbreedpedigree.com

Alex is er niet meer. Dit bruine ruintje is op de leeftijd van 25 jaar overleden. Alex was een rustige lieve pony in de omgang en met rijden. Hij had zo zijn speciale vriendinnetjes, Noortje bijvoorbeeld. Als ze ook maar even gescheiden werden, begon Alex meteen te hinniken. De laatste jaren kon je zien dat Alex echt oud werd. Een verschil met de foto hieronder van enkele jaren terug, waarop ie lekker mollig in de wei staat. We vergeten je niet Alex.

Speedway was tijden lang de oudste pony op stal en op 33-jarige leeftijd overleden aan een gezwel in zijn mond dat niet meer te behandelen was op Speedway's hoge leeftijd. Speedway was heel lief en braaf, alleen galopperen vond hij niet leuk waardoor het moeilijk was om hem in galop te krijgen. Op een tikje met de zweep reageerde hij vaak een bokje. Speedway heeft zijn hele leven op de manege doorgebracht. Speedway, namens alle ruiters die je in al die jaren hebt leren rijden: bedankt.

Jump was een ruin die sinds half 2007 op de manege stond en ook nog niet zo oud was. Een jaar geleden bleek Jump een pijnlijke blessure aan zijn schouder te hebben. De dierenarts was somber: Jump had altijd pijn en dat zou alleen maar erger worden. Jump, je hoeft geen pijn meer te lijden, jongen.

Jump was een pony met kleine pasjes. Hij had een eigen willetje en het was een meeschrikker, dus als een pony schrok, deed hij graag mee. Het was een pony zonder gekke streken, maar als er een pony of paard te dicht achterop zat gaf ie een bok. Als hij geen zin had om te lopen, draaide hij steeds weg als je hem op wilde zadelen en dan was het hoofdstel indoen niet makkelijk.

Freggel was een bruine merrie, ze is in 1984 op de manege geboren en 24 jaar geworden. Freggel had een hekel aan aansingelen en dreigde dan met bijten. Als tijdens de les een pony probeerde om haar in te halen, legde ze haar oren plat in haar nek en liet dit niet toe. Ze was altijd lekker actief maar raakte zwaar geblesseerd. Ook na maanden van rust kon Freggel niet meer goed lopen: herstel was niet meer mogelijk. We zullen je niet vergeten Freggel.

Molly was een super eigenwijze pony, een donkerbruin/zwarte merrie en is 24 jaar geworden. Molly  is 3 en 1/2 jaar van Michelle (zie foto) geweest en de laatste jaren was ze manegepony. Ze was eigenwijs maar toch ook weer superlief ! Molly raakte net als Freggel geblesseerd en ook voor haar bleek herstel onmogelijk. Dag lieve Molly!

Op maandagochtend 10 december 2007 is pony Fleur overleden. We zijn allemaal erg geschrokken, want niemand had dit verwacht. Fleur was nog niet zo oud, ze was pas 6, en de favoriet van veel jonge ruiters.

Waarom Fleur onvergetelijk was:

Ko-I-Noor (ook geschreven als Koh-I-Noor) was een pony die verschillende keren in de Z2 is uitgekomen op wedstrijden, een pony voor de gevorderde ruiter.

Puron kwam in augustus 2008 op de manege en raakte in 2011 geblesseerd. Het kwam niet meer goed en daarmee kwam een einde aan het leven van Puron. Wie was hij? Puron was opvallend groot en ook opvallend braaf. Het schijnt dat Puron eerder in zijn leven jachten zou hebben gereden en kort na aankomst op de manege liep hij al probleemloos mee in de buitenlessen en deed hij met veel plezier mee in de springles. Hij gooide hoog op en zonder zadel rijden was op hem een pijnlijke opgave. Puron had waarschijnlijk ooit zijn hoofd gestoten bij een (stal)deur en twijfelde altijd om uit zijn stal te komen of door een deur. Je moest dan gewoon even geduld hebben. Zo groot als ie was, zo'n mietje was het af en toe, dan schrok ie overal van, het spel van licht en schaduw in het bos, of van een hoek van de bak...

Op de wei was Puron een opvallende verschijning, een kwajongen die wel van een robbertje stoeien hield, met Ravel bijvoorbeeld.

.

Rhea de la Vallee was een bruine Belgisch warmbloedmerrie, geboren 18 mei 1994 (vader Touch of Fairwa, moeder: Jessika v. Saygon). Voordat ze in november 2009 op de manege kwam kreeg ze vijf veulens, waarvan drie van Alabastro. 

De eerste week op de manege ging ze als een kanonskogel door de bak, maar dat ging al snel over in gewoon prettig voorwaarts. Alleen aan het eind van de les wil ze nog wel eens wat heter worden. Ze kon makkelijk aan de teugel en had een elastische, soepele galop. Achterwaarts gaan werd nooit haar sterkste kant. Op stal was deze zachte dame met haar centenbak (sorry Rhea) een grootse knuffelkont, ze toonde je schaamteloos haar favoriete plekjes: daar in de manen en ook SVP de achterhand krabbelen, dank u. Op buitenritten was ze voorwaarts

Begin van zomer 2011 raakte Rhea kreupel. De klachten waren moeilijk te lokaliseren, waarschijnlijk haar rug, maar aanhoudend. In het najaar werd ze gerevalideerd en leek ze hersteld maar net toen het eindelijk echt goed leek te gaan, ging het weer mis. Het lukte niet om Rhea weer goed aan het lopen te krijgen en daarmee was haar lot bezegeld.

Ze hebben er in de paardenhemel een kuddenleider bij. Hurricane is niet meer. Deze voskleurige ruin, zoon van voormalig manegemerrie Wardy  is op 23 jarige leeftijd overleden. Hij had een tumor in zijn nek.

Deze wat onhandige kolos zat als een stoel en braver koun je bijna niet vinden: fijn voor beginners. Hij draaide dan ook al heel wat jaren mee. Hij was braaf en eigenlijk nooit bang, maar aan de teugel lopen of springen dat was dan weer niet zijn hobby. Hij kon schijnbaar wel mooi aan de teugel lopen, maar dat is een goed bewaard geheim! Wel kon Hurricane bij het op- en afstappen de laatste jaren chagrijnig doen tegen andere paarden. Hurry was een echte kuddeleider en had zo zijn liefjes: Brillie, Belle. Hurricane was een fijn paard dat ook in de lessen van het SPGOB veel werd ingezet. We zullen hem missen.

Waarom Brillie Brillie heette? Kijk maar naar haar ogen! Bril was na het overlijden van Urba het oudste paard op stal en is op 28-jarige leeftijd overleden. Ze had veel trouwe fans die alleen op haar wilden rijden, omdat ze zo heerlijk zat en braaf reed. Bij buitenritten reed ze vaak mee voorop, ze was niet bang voor obstakels en dat kwam goed van pas. Het was een echt kuddedier, als Brillie in haar eentje oefeningen moest doen of alleen de bak in, dan vond ze het opeens allemaal minder leuk. Brillie was een van de favoriete merries van Hurricane. Dag Bril.

Hilton was dan niet echt manege-paard maar hij liep af en toe toch mee in lessen. Hilton had de pech om lelijk te vallen deze zomer en herstelde daar niet meer van. Jammer dat het zo moest lopen met Hilton. Rust zacht.

Wie kende haar niet: Igranda, eerste stal links, een echte hooghartige dame. Deze dame met een gevoelige rug was een goed en geliefd dressuurpaard. Helaas hebben we te vroeg afscheid van haar moeten nemen na aanhoudende blessures. Igranda werd 20 jaar oud. Buiten reed ze het liefst voorop. Als je erachter reed en het was modderig had je pech, want in de galop gooide ze veel zand en modder op. Als ze het er niet mee eens was, ging ze met haar hoofd schudden, maar dat was haar enige ondeugd. Ze is vroeger vaker als fokmerrie gebruikt (o.a. privé-paard Nasty), en ze was het favoriete paard van Jacqueline van Dongen.

Vader: All Wins
Moeder: Unannides(uiver)
Zoon: Nasty

Op 18-jarige leeftijd is Kasper heengegeaan. Deze middelgrote bruine ruin was sterk maar maakte daar zelden misbruik van. Binnen was hij een onopvallende rustige verschijning, nou ja, zolang hij achter andere paarden aan mag rijden dan. Buiten reed hij vaak voorop, met Aad in het zadel.

Vader: Focus
Moeder: Bonique

Ikke is er niet meer. Deze dochter van Caruso en Diabola is bijna 20 jaar oud geworden. Wel hebben we haar dochter Nena nog, in wie wat van die eigenwijze Ikke-trekjes herkenbaar zijn. Ikke was zo'n typisch manegepaard die jij als ruiter nog maar weinig wijs kunt maken. Liever lui dan moe, maar wel op een uitgekookte manier: "Goh, sorry ik kan niet verder galopperen want ik zit achter een ander paard" je zou het bijna geloven... Ruiters die daar doorheen weten te prikken kregen haar mooi aan het lopen. Ikke had het laatste jaar last van een hardnekkige blessure, ik herinner me de laatste keer in de zomer dat we op weg naar het bos zijn omgedraaid omdat ze kreupel was. Daarna kwam het niet meer goed met Ikke. Vaarwel Ikke.

Tjeu was een goedaardig reus, groot en sterk, maar wat een softie! Als hij achter je galoppeerde was het door zijn cornage en wil om naar voren te gaan net een stoomtrein. Voor lange ruiters was dit een fijn paard, als je hem begreep. Springen vond hij  erg leuk: als hij een hindernis zag vloog hij er over heen. Hij reed graag voorop, maar kon ook in de groep rijden. Door de jaren heen werd Tjeu rustiger en bouwde hij een schare trouwe fans op. Tjeu is 19 jaar oud geworden.

Merel was een grote, slanke merrie met een ruime gang. Ze kon heel netjes lopen en zat lekker, dus een heel fijn paard en erg geliefd bij haar ruiters. Van hoeven krabben was ze niet zo en ze had zo haar buien, het was tenslotte een merrie, maar verder was ze heel braaf. Een fijn paard om bij carrousselproeven mee voorop te rijden en kon goed springen. Merel kwam dan ook van goede huize, zie haar pa Zeoliet op www.allbreedpedigree.com. Door langdurige blessures is Merel helaas niet ouder geworden dan 15 jaar.

Ze laat een lege plek achter op stal, Urba... Dat kan ook niet anders, ze was het oudste paard op stal en heeft altijd bij E.E.P.M. gestaan. Op 28 mei vierden we haar 30e verjaardag en maakten we een uitgebreid portret van haar, zie Urba 30 jaar. Na ruim dertig jaar komt er een einde aan een roemruchtig leven.

Joey was een grote ruin, zo'n mannenpaard. Hij kon flink doorstappen. Hij stond in een stal tegenover de pony's.

Joy was een mooie merrie die in de achter in de stands bij Nena in de buurt stond. Ze heeft lang op de manege gestaan, en velen herinneren zich haar dan ook nog. Na een periode van steeds meer struikelen en kreupel zijn is ze rond 2002-2003 overleden.

Latina stond jaren naast Nena. Haar overlijden kwam onverwacht: het zal nooit duidelijk worden hoe, maar ze bleek haar heup gebroken te hebben. Dat was schrikken voor al die ruiters die vertrouwden op haar ervaring. Het was een eigenwijze tante, die Latina, maar zeker buiten reed ze heel lekker.

Luna was een gevoelige en blessuregevoelige dame. Maar als ze in vorm was, dan was ze voorwaarts en zat ze heerlijk. 100% zeker dat er ruiters zijn die haar nooit zullen vergeten.

Max was in zijn latere jaren een betrouwbaar paard. voorwaarts was hij niet, maar hij heeft heel wat ruiters hun zelfvertrouwen (terug)gegeven.

Eigenlijk waren er verschillende Wouts: Wout op stal was een aanhankelijke ruin die lekker aan je handen kon likken. Wout in de binnenbak was, zeker in zijn laatste jaren, een sloom paard. Met zijn rare hanetred was het niet eenvoudig hem actief te maken. Je vroeg je af waar hij die martingaal voor nodig had. Die martingaal was nodig voor de Wout buiten. Dan was hij opeens een sterk, voorwaarts paard die genoot van de buitenritten en altijd naar voren wilde.

Manegehond Leslie is overleden. Ze was oud en had al langer gezondheidsproblemen, maar liep nog graag rond op de manege. Vorig jaar met het ponykamp heeft ze nog zo genoten. Haar grootste vriendin was Corian. Tussen die twee was het altijd dikke mik, waar Corian was ging Leslie. We zullen Leslie missen.

Als Leslie op stal liep moest je zorgen dat je je brood voor de paarden verstopt had, anders was het opeens foetsie! En spelen vond Leslie ook leuk, gooide je één keer een tak dan moest je blijven doorgaan, anders begon Les te blaffen.